امانوئل روبینی مجسمه ساز الهام دهنده

ایوی مفالوپولس:

بیتونتو: بازدید از دفتر کار امانوئل روبینی مجسمه ساز هیجان فوق العاده ای را در بیننده ایجاد می کند.

او در کار مجسمه سازی خود در این عصر ماشینی ، تنها از یک دسته و چکش مجسمه سازی استفاده می کند.

او در واقع بدون پیروی از هیچ چهارچوبی ، مستقیما" و با جدیت تمام بر روی سنگ مرمر کار می کند،گوئی سعی می کند موجودی زندانی که در حصاری بی شکل حبس شده است را رها سازد.

عمده ترین فعالیت این هنرمند شبها انجام می شود،مانند کیمیاگران پراگی که سعی می کردند سرب را به طلا تبدیل کنند.

درحالیکه نظاره گر آثارش هستیم با احساسات متضاد روبه رو می شویم

از طرفی دفع می شویم زیرا احساس می کنیم وجودمان مزاحمتی برای هنرمند که در کارش غوطه ور است به وجود می آورد .از طرف دیگر جذب می شویم، گوئی قسمتی از وجودمان با تعقیب راههای نا مرئی ترسیم شده توسط چکش مجسمه سازی، در خلق سنگ مرمر نقش داشته است.

به نظر می آید که هنرمند در حین تراشیدن سنگ مسیری نوشته شده را دنبال می کند.

با استفاده از حروف یک الفبای مرموز که فقط مختص خودش است، گوئی قصد دارد در حالتی مردد که بسیار به پیش بینی شبیه است، حماسه یک دنیای افسانه شخصی را بازگو کند.

آیا امانوئل هنرمندی الهام دهنده است؟ با خواندن عناوین آثار او خواهیم گفت خیر.

در واقع آنها تقریبا" عادی و معمولی هستند: ونره ،بورا،رقص، فیاما،اوا و گیبلی.

اما تفاوت هنگامی احساس می شود که به مشاهده آثارش می پردازیم

مجسمه های روبینی به نظر می آید که نگرانی های ما را گرفته و درون خود حفظ می کنند تا جائی که عجیب و غریب به نظر می آیند. بنابرین از آنها سکوت و آرامش را الهام می گیریم ، گوئی آنان خدایان ما باشند.

خدایان همیشه از مکانی ناشناخته ومجهول با مردم ارتباط برقرار کرده اند، ولی جائی که این مجسمه ها از آنها برایمان صحبت می کنند، سایه ای است که در وجود خودمان قرار دارد.

این یک تهدید است ؟ یا رو به رو شدن با سرنوشت؟

شاید همه آ ن چیزی که آینده می تواند الهام دهد، مورد ناچیزی باشد در مقابل تردید لحظه ای که می ایستد، لحظه ای که به نظر میرسد مجسمه ساز می خواهد الهام دهد.

بنابرین مجسمه ونره همانند "مده آ" ، فیامما " انرژی اصلی"، بورا " نسیم زندگی"، رقص "آئین مذهبی خدای شراب"، اوا "آرتمید" و گیبلی به مانند "صدای فرعون" می باشند.

امانوئل هنرمند و الهام دهنده شهر رویا و تفکر است ، هر دو حالتهای ثانوی هستند که برای ورود به آنها باید از دنیای خارج جدا شد تا بتوان به آن جاودانگی که به نظر می رسد آین هنرمند الهام دهنده یعنی روبینی به آن دست یافته است ، رسید.